Raising world changers

“Mama, ik kan mijn sok niet alleen aantrekken”
“Mama, ik lust dit brood niet er zitten pitjes in”
“Ohhh neeeee! Ik heb mijn beker laten vallen mama!!”

“Zara heb je nu nog je brood niet op?!”
“Daan waarom ben je aan het spelen, je hebt nog geen kleren aan?!”
“Nee hé Lize, je hebt toch niet alles onder gepoept….”

Bij ons in huis hebben we chaos ochtenden. Dagen met ‘spitsuur’ waarop alles lijkt fout te gaan en niets lijkt mee te werken. De kinderen vragen te veel aandacht of doen niet wat ik ze heb gevraagd. Het tempo van aankleden en eten is extreem langzaam, en altijd net op een dag dat we snel moeten zijn. Of als alles lijkt mee te zitten en we net willen weggaan, dan poept Lize in haar luier en moet haar outfit helemaal worden verschoond.

Op dit soort dagen zou ik het liefst terug naar bed gaan om te huilen onder mijn dekens. Me te verstoppen voor de rest van de wereld. Hans (mijn man) te bellen en te zeggen dat hij vandaag voor de kinderen mag zorgen.
‘Niets’ lijkt op dit soort dagen te lukken en ik vind mezelf de meest slechte moeder die er bestaat. Ik lijk mijn overwicht op de kinderen kwijt te zijn, mijn timemanagement klopt niet en ik heb geen energie meer om vrolijk en positief door te gaan totdat de hele situatie weer voorbij is. De kinderen doen niet leuk, ik doe niet leuk en alles lijkt te mislukken. Mijn gedachten gaan van negatief, naar negatiever en doemdenken gaat me op opeens heel goed af.

Kom naar Mij als je moe bent.

Kom naar Mij als je gebogen gaat onder het gewicht van je problemen!

Ik zal je rust geven.

Mattheus 11:28

Meestal als ik het even niet meer weet, als ik op het punt van opgeven sta, zet ik rustige worship-muziek aan (in huis op de stereo of op mijn telefoon als ik weg moet of onderweg ben). Ook zeg ik een kort schietgebedje, want meer tijd en ruimte krijg ik niet gecreëerd, en vraag ik God om hulp; “Vader, help me! Maak ons rustig!”

Het mooie is dat ik direct daarna het idee heb dat alles weer de goede kant op gaat. Ik haal diep adem en word rustig. Ik kan de situatie weer overzien en de regie zelf pakken.
Zara en Daan lijken opeens een stukje sneller of luisteren opeens weer naar me. Mijn mopperen verdwijnt en maakt ruimte voor complimenten. En dat stuk lopen naar school lijkt wel vlotter te gaan dan andere dagen.

Ondanks dat God geen tovermiddel is en Hij die vieze poepluier van Lize waarschijnlijk nooit zal laten verdwijnen, is Hij er altijd voor me. Hij helpt me op momenten dat ik het niet meer alleen kan en draagt de lasten van dat moment als ze voor mij niet meer te dragen zijn. Hij brengt de rust in mijn lijf en creëert een sfeer waarin Zara en Daan ook tot rust kunnen komen.

Voor mij is dit het fijne van moeder zijn en in een GEWELDIGE LIEVE GOD te geloven. Zo kan ik opvoeden en fouten maken. Maar ook om hulp vragen aan Hem als er niemand anders is om hulp aan te vragen, zodat Hij mij de rust kan geven die ik nodig heb om de moeder te kunnen zijn zoals Hij mij heeft gemaakt.
En omdat God alles mooi en perfect heeft gemaakt, weet ik dat ik een goede moeder kan zijn voor Zara, Daan en Lize; ook als het in de ochtend, tijdens ons spitsuur, even niet meer lijkt te lukken.