Raising world changers

Bijna 6 maanden geleden ging ik met zwangerschapsverlof. Met mijn dikke buik (hij was dit keer echt mega dik!) en de kids nog op school/opvang heb ik genoten van extra lange middagdutjes en de nesteldrang die me hielp om het huis nog even heerlijk op te ruimen.

Toen op 16 juli Lize Eva werd geboren, onze prachtige dochter, ging mijn verlof lekker verder. Ondanks alle hectiek en gezellige drukte van een gezin met drie jonge kids, was de tweede periode van mijn verlof ook heerlijk!
Ik heb genoten van de fijne maanden samen met Lize, maar ook de extra tijd die ik had met Daan en Zara. De ruimte om met vriendinnen af te spreken, de extra energie en tijd om te steken in ons werk voor C3Amsterdam en C3Almere en de ruimte om weer lekker een boek te lezen was heerlijk.

Nu zijn er nog maar 2 weken over van mijn verlof en ik merk dat ik dit best wel spannend begin te vinden. In mijn hoofd ben ik nu al druk bezig met hoe we dat ’s ochtends moeten organiseren. Kom ik wel optijd op mijn werk en hebben dan alle kinderen wel gegeten en kleren aan?! Hoe gaat Lize het vinden op de opvang? Zullen ze wel goed voor haar zorgen? Maar ook de gedachten of ik alles nog weet op mijn werk, zal ik het niet verleerd zijn en herkennen mijn collega’s me nog wel na die lange tijd dat ik afwezig was? Wat zullen Zara en Daan er van vinden als ik minder thuis ben en mijn aandacht ook gaat naar mijn werk?

Toen Zara, en ook bij Daan, voor het eerst naar opvang ging had ik deze gedachten en gevoelens ook. Je kunt zeggen dat het een soort patroon van me is. Het uitstappen en loslaten naar een nieuwe fase in een nieuw gevormd gezin blijft voor mij (en misschien ook wel voor andere moeders) een lastig dingetje.
Gelukkig heb ik inmiddels wat ervaring hierin en ben ik wat tools rijker die ik de komende periode kan inzetten.

Een van de dingen die ik doe voordat er een nieuwe fase aanbreekt, is om alvast te oefenen met het nieuwe ritme. Samen met Hans spreek ik door wat er allemaal gedaan moet worden, wie welke taak op zich neemt en puzzelen we hoe laat iedereen dan moet opstaan.

Voor straks ziet dat er ongeveer zo uit:

5.30   opstaan Sanne; sporten en podcast (preek online) luisteren
Hans stille tijd (bidden, bijbel lezen) beneden

6.00    Sanne geeft Lize een fles en maakt ontbijt en lunch werk klaar
Hans douchen etc.

6.30    Sanne douchen etc.
Hans maakt Daan wakker en regelt ontbijt kids etc.

7.00    Zara wakker maken, aankleden, ontbijten etc.
Sanne tassen opvang en werk checken en evt. aanvullen

7.15    Sanne, Daan en Lize naar de opvang en daarna naar haar werk

8.00    Hans brengt Zara naar school en gaat naar zijn werk

Zoals je ziet een zeer strak schema. Gelukkig alleen voor de dagen dat ik werk en de kids naar de opvang moeten.

Ik zorg ervoor dat het moment dat ‘mama weer aan het werk gaat’ iets wordt om naar uit te kijken voor ons allemaal. Zodat de ‘ negatieve’ kant ervan minder in de aandacht komt en minder focus van ons krijgt waardoor die negatieve gedachten minder kunnen groeien (tip van Dr. Caroline Leaf). In plaats daarvan wil ik ervoor zorgen dat er door ons wordt afgeteld totdat het zover is.
Voor mezelf zorg ik ervoor dat ik een nieuw leeg schrift koop en een mooie pen. Dit is iets wat ik erg leuk en fijn vind en me altijd een blij gevoel geeft. En voor de kids een nieuwe broodtrommel of beker die ze mogen gebruiken als ik straks weer begin met werken. Misschien denken we zelfs alvast na wat voor lekkers we in de broodtrommel gaan stoppen.

In de laatste weken voordat mijn verlof eindigt schrijf ik meer in mijn dagboek, bid ik vaker en praat ik er wat meer over met Hans. Vooral mijn twijfels, angsten en negatieve of gekke gedachten schrijf ik van me af en praat ik over. Ik zorg ook iets beter voor mezelf met extra slaap (daar waar lukt) en gezonder eten, zodat ik me in ieder geval goed blijf voelen en me niet ook nog vervelend voel door een lijf dat tegenwerkt.

We doen nog een aantal leuke dingen, waar nu nog tijd en energie voor is. En waar we de komende weken nog heerlijk op kunnen na-teren. Zo gaan we volgende week naar FlavouritesLive! Shoppen met mijn moeder, zusje, Zara en Lize, een echt meidenuitje. Ook gaan we naar het Sinterklaasfeest bij Bruis in Blaricum en ligt er een berg aan knutselmateriaal klaar om samen mee te knutselen voor Sint en Piet.

Hans bracht Zara en Daan altijd naar de opvang. Het afscheid nemen ’s ochtends vond ik erg moeilijk, vooral wanneer ze niet naar de opvang toe wilden en begonnen te huilen als ik afscheid nam. Met een brok in mijn keel verliet ik de opvang en was het lastig om dat beeld gedurende de dag los te laten. Om die reden kozen Hans en ik ervoor dat hij ze zou brengen en ik op een goede manier afscheid kon nemen van ze zonder dat dit een negatief effect had op mijn werkdag.
Nu kiezen we ervoor dat ik Lize en Daan ga wegbrengen, een logistieke keuze. We gaan zien en ervaren hoe dit gaat. Komen we erachter dat het niet werkt, dan gaan we naar plan b; Hans die de kids naar de opvang en school brengt.

Ik realiseer me dat deze spanning er gewoon bij hoort. Dat weer iets nieuws doen, weer loslaten en een nieuwe fase in gaan, altijd een beetje spanning met zich mee brengt. Als al die andere moeders het kunnen, als het mij al twee keer eerder gelukt is, dan gaat het me nu ook lukken. En lukt het niet…. dat zien we dan wel weer. Eerst maar eens proberen.