Raising world changers

Daan op maandagochtend: (lees het in ‘Daan-style’ dat is snel en met veel enthousiasme, een beetje zoals Bobba uit het Gorgelboek): “Mama waarom mogen we vandaag ook alweer niet naar school? Oja door het Corona-virus. Mag juf wel naar school? Als het Corona-virus voorbij is, mag ik dan weer naar school? En is iedereen dan weer beter? Mogen we dan ook weer gewoon boodschappen doen en zwemmen? En doen de mensen dan niet meer zo gek in de winkel? Kopen ze dan niet meer alle macaroni en wc-papier? Waarom kopen ze eigenlijk zoveel mama? Dat is toch gek? Dat vind ik een beetje raar.

Zara breng ik zondagavond naar bed en na het bidden heeft ze tranen in haar ogen: ‘Mama, opa en oma zijn toch ook oud? Krijgen zij dan ook Corona? Worden zij ook ziek en gaan ze dan ook dood?

 De week begon hier raar (zoals waarschijnlijk bij heel veel gezinnen met kinderen thuis). Na het nieuws waarin minister Rutte vertelde dat de scholen dicht gingen tot 6 april, de kinderen niet naar school mochten en ik niet naar mijn werk kon, schrokken we thuis toch wel een beetje. Veel vragen en negatieve scenario’s gingen er in sneltreinvaart door mijn hoofd, maar gelukkig vond ik direct daarna ook innerlijke rust en konden Hans en ik direct overstappen op het maken van een plan. De buren stapten ook snel over op handelen. En samen hadden we vrij vlot een plannetje m.b.t. het opvangen van onze kids.

Afgelopen week zag ons dagprogramma er als volgt uit:

6.00 – 8.00                 opstaan, aankleden, ontbijten, Bijbellezen, bidden
8.00 – 9.00                 Sanne voorbereiden lesgeven, kids spelen met Kapla o.i.d.
9.00 – 11.00               lesgeven Sanne aan Zara, Daan en de 2 jongens van de buren
Lize is bij de buurvrouw en gaat mee de hond uitlaten
11.00 – 12.00             ff ontladen, buitenspelen op de trampoline etc.
12.00 – 13.00             allemaal thuis lunchen
13.00 – 15.00            buitenspelen, met de buurvrouw mee naar een speeltuin, bos of                                                lekker fietsen of bij de andere buurvrouw knutselen
15.00 – 16.30            lekker zelf spelen, buiten of binnen
16.30 – 18.00            SchoolTV kijken
18.00 – 19.00            Eten en kids naar bed
19.00 – 20.30            Sanne werken

Op zondag hebben we samen met de kids de week besproken. Activiteiten werden ingepland, zoals bijvoorbeeld de online dansles van Zara, bioscoop kijken (Frozen 2) in onze zelfgemaakte thuisbioscoop, online sporten voor Hans en mij en natuurlijk het doen van de boodschappen. Samen de planning maken gaf ons houvast en al een beetje structuur voor de nieuwe week die stond te komen.
De structuur vasthouden hielp ons allemaal deze week. Ondanks dat ik afgelopen week om 6.00 uur liever nog even wilde blijven liggen en ik eigenlijk ook oké was om de hele dag in mijn sportkleren rond te lopen, koos ik ervoor om er toch om 6.00uur uit te gaan, mijn gewone kleren aan te doen en er verzorgt uit te zien. Ook de kinderen moesten er optijd uit en gewone kleren aan.
De regels van geen televisie en geen toetjes doordeweeks na het eten hebben we ook aangehouden zodat de dingen die hetzelfde konden blijven gewoon zijn zoals het was.

Mijn Bijbellezen, bidden, schrijven en podcast luisteren staat dus ook gewoon op de planning. Fijn is dat de ‘schooldag’ later begint en ik dus iets meer de tijd heb om dit te kunnen doen. De kids eten hun broodje en pakken daarna hun kleurboek of gaan spelen met de Playmobil, terwijl ik mijn ontbijt eet en de Bijbel lees, schrijf of een podcast luister.

Om 9.00uur komen de buurjongens binnen en gaat Lize mee met de buurvrouw. De eerste dagen huilt Lize als ze ziet dat ik niet mee ga, maar aan het einde van de week pakt ze snel haar schoenen en rent ze bijna naar het huis van de buurvrouw toe. Ze weet de druiven te vinden daar in huis en pakt daarna snel de riem van de hond zodat ze lekker buiten mag rennen en spelen.

De eerste ‘schooldag’ laat ik aan de kinderen zien dat als ik mijn roze button op heb dat ik de juf ben. Ik leg ze uit dat ze me juf, mama of Sanne mogen noemen, maar dat de regels van school gelden als ik juf ben. Ze knikken alle 4 naar me terwijl ze nieuwsgierig kijken naar het stapeltje met spullen wat ik voor ze heb klaargelegd (een schriftje met hun naam erop (gewoon van de Action), een potlood en een gum en werkbladen voor spelling, rekenen en technisch lezen). Daarna nemen we de ochtend door. We hebben een Gorgelklas (voor Daan) en we hebben The Stars (Zara en de buurjongens). Elke dag herhaal ik het dagprogramma, wat we gaan doen en wat ze gaan leren. Ik merk dat de kids het fijn vinden om te weten wat ze moeten doen en weten wanneer ze klaar zijn.

Ik volg het programma van school en focus me op spelling, rekenen en technisch lezen (vanaf groep 4 hoort hier ook begrijpend lezen bij).  Dit zijn de belangrijke vakken. Hier is oefening en herhaling belangrijk en noodzakelijk om te blijven doen wil je geen achterstand oplopen. De leuke activiteiten zoals gymles, muziekles, natuur of de challenge die school geeft sla ik over. Dit is niet heel erg belangrijk voor hun ontwikkeling en kunnen ze niet echt op in achter raken.
Voor Daan heb ik ook werkbladen gemaakt en opdrachtjes die ik van het internet afhaal. Doordat hij erbij aan tafel zit en betrokken is leidt hij de andere kids niet af, wel moet ik ervoor zorgen dat hij voldoende afwisseling heeft zodat zijn spanningsboog steeds weer opnieuw wordt getriggerd.
Tijdens het leren daag ik ze uit en help ze met de stof die ze moeten maken. Terwijl ze aan het werk zijn kijk ik hun werk na zodat ik ze direct kan helpen als het niet goed gaat en het samen met ze kan doen. Er liggen hulpmiddelen voor het rekenen op tafel (blokjes om de sommen mee te maken bijvoorbeeld) en de hele ochtend door geef ik tussendoor krullen, stickers en complimenten om de focus en inspanning die ze geven te belonen en voort te kunnen zetten.
Na 2 uur lesgeven (met een korte pauze tussendoor) zijn de kinderen klaar. Ze hebben alles gegeven en hebben mega hun best gedaan. Op vrijdag merk ik dat dit punt al eerder bereikt werd en hebben we samen een korte Ninjago-les gedaan en lekker bewogen met ons lijf zodat ze daarna weer goed aan het werk konden.

Doordat Hans thuis (lees boven op onze slaapkamer met een geïmproviseerd kantoor) werkt kunnen we rond 12.00 uur gezellig samen lunchen. We zitten met zijn allen om tafel en genieten van de lunch. Ondertussen schep ik op tegen Hans over de kinderen. Over hoe goed ze hebben gewerkt en het resultaat wat ze hebben behaald. Hans bemoedigt ze en geeft ze complimenten waardoor de kinderen groeien in hun zelfvertrouwen.

’s Middags gaat Lize naar bed en gaan Zara en Daan naar de buurvrouw. Ze gaan buitenspelen, fietsen, naar het bos of de speeltuin en hebben afgelopen week een middag paasknutsels gemaakt bij de andere buurvrouw.
Dit is wanneer ik thuis even probeer te werken. Ik beantwoord mijn mail en probeer wat dingen uit te werken die op mijn to-do staan, ook probeer ik de was te doen of te stofzuigen en opruimen. Ik merk dat ik het aan het einde van de week lastiger vond om me te concentreren hierop en heb toen de druk voor mezelf eraf gehaald en pauze genomen terwijl Lize lekker lag te slapen.
Op dit moment is het belangrijk dat ons gezin kan blijven draaien en dat we allemaal gezond blijven. Wanneer ik mezelf ga overwerken heeft niemand daar iets aan. Ik probeer dan ook steeds te kijken wat wel en wat niet kan.

’s Avonds brengt Hans de kinderen naar bed, zodat ik vrij snel achter mijn computer kan duiken en mijn werk verder kan afronden. Ik heb het geluk dat ik een hele lieve man heb en hij me tussendoor lekker koffie en thee komt brengen en zelfs chocola 

Terugkijkend op de eerst week ben ik trots op hoe de kids het hebben gedaan. Hoe ze deze gekke periode doorkomen en doorzetten. Hoe ze omgaan met hun eigen gevoel en vragen, maar ook de gevoelens die ze voelen van Hans en mij. Hoe ze vragen om te bidden voor hun opa’s en oma’s en vriendjes en meer willen weten over onze God die voor ons zorgt. Zara vroeg zaterdagmorgen zelfs of ze het verhaal van Adam en Eva mocht lezen uit de Bijbel omdat ze meer wilde leren over waarom er vervelende dingen gebeuren op de wereld. Maar ook Lize die mega veel aan het leren is en inmiddels de oren van ons hoofd af klets 😉
Ik ben trots op Hans en mij, hoe we samen onze weg zoeken voor ons gezin en blijven staan in geloof en ons niet door angst laten leiden.
Maar ik kijk vooral blij terug op onze samenwerking met onze buren deze week. Het is mooi om te zien hoe ieder in zijn talent opstaat en hoe we elkaar helpen. Hoe we er voor elkaar zijn en soms even ruimte geven omdat het allemaal even te veel wordt. Hoe we elkaar helpen met bijvoorbeeld het uitzetten van een brandalarm of het kopen van eieren voor elkaar. En hoe we voor ons huis genieten van de zon en een lekker wijntje en de kids die heerlijk aan het spelen zijn.

Ik hoop, straks als dit allemaal voorbij is en onze economie weer gewoon draait, dat we iets blijven vasthouden van deze mooie dingen die er gebeuren. Dat we iets meer voor elkaar zorgen en proberen om andere te helpen zonder er iets voor terug te willen. Dat we ruimer leren bewegen tussen de regels door en dat we niet overal iets aan hoeven te verdienen. Dat we elkaar blijven steunen en de liefde voor elkaar blijven delen. En dat de kids kunnen terugkijken op een gek seizoen waarin ze veilig waren en ouders hadden (en hebben) die van ze zijn blijven houden.