Raising world changers

Terwijl ik rond een uurtje of vijf vermoeid van de dag op de bank neerplof en mijn telefoon open om door mijn social media heen te gaan scrollen, voel ik een klein lijfje op mijn schoot klimmen en krijg ik een natte, plakkerige, maar lieve zoen op mijn wang. Niet veel later komen er aan iedere kant van mijn schoot twee grotere lijven tegen me aangeplakt zitten en geniet ik van de knuffels die ik van mijn kids krijg.

 Inmiddels zit week 2 van de ‘quarantaine’ erop. Ik merk dat wij thuis een ritme ontwikkeld hebben en dat dit nieuwe ritme al bijna het nieuwe normaal is. Op maandag tot en met vrijdag gaan we ‘naar school’ en in het weekend mag je lekker lang in je pyjama zitten en gaan we als gezin iets leuks doen.

De 2^de week had ups en downs. De ene dag zaten we allemaal vol energie en gezelligheid en de volgende dag kostte het moeite om ons bed uit te komen en konden wij als gezin de definitie voor ‘chagrijnig zijn’ hebben uitgevonden 😉

Ondanks dat deze periode uitdagend is besefte ik me vandaag hoeveel mooie dingen er eigenlijk op dit moment gebeuren en hoe fijn ik het vind om mijn kids en mijn man zoveel om me heen te hebben.

Doordat we zoveel thuis zijn en Hans en ik niet meer heen en weer rennen tussen meetings, zwemles, sporten, etc. is er een heerlijke rust ontstaan in ons gezin. Er is veel tijd om met elkaar ’s ochtends te ontbijten en ’s avonds ook weer samen aan tafel te zitten en te dineren. Er is tijd voor knuffels op de bank zonder dat we worden gestoord door een telefoontje of tijdsdruk omdat de volgende activiteit alweer bijna begint. We genieten hierdoor heerlijk veel van elkaars aanwezigheid en gezelligheid.

Lize maakt de afgelopen 2 weken mega sprongen in haar ontwikkeling. Haar woordenschat is enorm vergroot. Ze spreekt soms zelfs al in zinnen van 2/3 woorden. Ook vraag Lize ons om hulp en om dingen die ze graag wil hebben (vooral om eten vragen is favoriet). Ze is elke dag met haar grote broer en zus samen en loopt door de weeks met de buurvrouw tijdens ‘home-schooling’ een groot rondje buiten met de hond. Door alle aandacht die Lize krijgt van Zara, Daan, de buurvrouw, Hans en mij kunnen we direct inspelen op wat ze doet en wil en haar uitdagen in haar zelfstandigheid. Ik heb bijvoorbeeld de tijd om haar te leren om hulp te vragen i.p.v. snel te geven wat ze wil als ze met haar handen wijst naar een banaan.

Doordat ik de kids onderwijs geef zie ik talenten en kanten van mijn kids die ik nog niet eerder bewust heb gezien of de ruimte voor kreeg om in te spreken.
Daan is bijvoorbeeld nog pienterder dan ik doorhad. Hij weet veel, kan veel, maar hij kiest ook graag voor de ‘makkelijke weg’ en doet iets liever niet als hij niet zeker van zijn zaak is. Ik heb op dit moment de tijd om hem hier tijdens de ‘home-schooling’ in te trainen, uit te dagen en te bemoedigen.
Zara haar lat ligt heel hoog. Fouten maken vindt ze verschrikkelijk. Voorheen had ik weinig ruimte om hierin met haar te oefenen. Thuis kwamen dit soort situaties namelijk een stuk minder voor dan op school. Doordat ik Zara nu ook thuisonderwijs geef en ze fouten maakt omdat ze nieuwe dingen aan het leren is, zijn deze momenten waarin ze bijvoorbeeld huilt omdat ze iets niet goed heeft gedaan er veel meer. Ik kan haar op die momenten een knuffel geven, laten zien wat er wel goed gaat, laten weten dat fouten maken mag omdat je aan het leren bent en ik kan haar tussendoor meer complimenteren en bemoedigen en leren om positief over jezelf te spreken.

Kerk is door de quarantaine ook thuis. En ondanks dat de relatie die Hans en ik hebben met God de gehele week door is, was dit bij de kinderen een stuk minder. Kerk was in het gebouw waar we liedjes zingen en leren over God, daartussen door was Hij er alleen als we tijdens het eten en voor het slapen met ze bidden. Daarbuiten ‘bestond’ die relatie niet echt. Grappig en mooi om nu te zien is dat de kinderen met Hans en mij mee worshippen in huis als er een nummer opstaat wat ze kennen van de kerk, dat Zara naast me komt zitten met haar bijbel en dagboek als ik de bijbel zelf lees en schrijf in mijn dagboek met God.  Dat de kinderen vragen stellen over waar God is in deze corona-periode en waarom de duivel zo gemeen is. En dat ze nu bewust vragen of we kunnen bidden voor de mensen om ons heen of voor enge gedachten die ze hebben.

Stiekem geniet ik steeds een beetje meer van deze hele situatie. Niet omdat ik het fijn vind dat mensen ziek worden en sommige zelfs overlijden. Nee, ik geniet ervan dat ons gezin nog hechter wordt en dat ons leven heerlijk een beetje rustiger is geworden. Ik geniet van alle heerlijke en fijne knuffels van mijn kids en de q-time die we samen hebben en hoop, nee ik ga er eigenlijk zelf straks voor zorgen, dat we dit als gezin na deze periode van Corona voort gaan zetten.