Raising world changers

Mama, Lize maakt mijn spullen stuk!
Neeehhh!! Ik wil geen broek aan!
Ik wil een wrap geen brood!
Mama, Daan luistert niet naar me

Tijdens het opruimen van al het speelgoed stoot ik mijn teen en even later gooi ik de koffieprut net naast de prullenbak i.p.v. erin…

Inmiddels is week 5 gestart van de covid-19 intelligente lock-down. En daar waar ik het redelijk onder controle had de eerste weken, dacht ik daar afgelopen week anders over. Alles wat er ongeveer gebeurde was inclusief huilende en/of zeurende kinderen, kinderen die niet luisterde, gekke dingen deden of iets wat bij mezelf compleet misging. Daarbij deed mijn lijf ook nog eens niet leuk (lees hormonen die in de weg zaten) en kon ik zelf ook niet heel veel hebben. Allemaal perfecte ingrediënten voor een geweldige ‘ik-sluit-me-op-op-de-wc-dag’

Ik realiseer me dat deze hele periode, dit seizoen, een gekke tijd is met allemaal nieuwe dingen die tot ‘het nieuwe normaal’ aan het behoren zijn. En dat het zeker voor de kinderen een tijd is waarin ze al deze veranderingen soort van geforceerd moeten accepteren of ze het nu begrijpen of niet:

• School thuis van mama, samen met je buurjongens, zonder je eigen juf en zonder alle structuren en gebruiken die je gewend bent.
  De juf is er wel, want je krijgt filmpjes en als je haar spreekt via een online tool dan is dat maar heel even en over dingen waar je normaal niet met de juf over praat.
• Papa die de hele dag thuis is, maar boven werkt en pas laat beneden komt en dan pas echte aandacht kan geven.
• Opa en oma die je alleen via facetime kunt spreken en waar je niet op visite mag komen terwijl dat wel in de planning stond. Ook het geplande uitje gaat niet door en oma kan niet vertellen wanneer je dat wel gaat doen.
• Alle uitjes zijn rondom huis en zijn met de mensen die je de gehele week al ziet.
• Je mag opeens heel veel buitenspelen en naar speeltuinen in de buurt waar je anders bijna niet komt. Maar mee met boodschappen doen kan niet.
• Zwemles en dansles gaan niet door maar volg je online. Je ziet je juf wel, maar kunt niets tegen haar zeggen aangezien het via social media gaat.
• De kerk is online. En daar waar het normaal een groot deel van de dag in beslag nam is het nu met 1,5 uur al klaar. De mensen die je altijd mocht helpen en de knuffels en aandacht die je op zondagochtend kreeg mis je opeens
• De kinderopvang is dicht. De juf stuurt berichtjes met foto’s van Puk. Maar de knuffels die ze altijd gaf zitten er niet bij.

Ik begrijp eigenlijk wel dat de kinderen na een aantal weken lock-down dit gedrag laten zien. Opeens is dit alles niet meer een leuke afleiding, maar wordt het een soort van normaal na 4 weken. En als dingen normaal worden dan moet je het ook eigen kunnen maken. Daar waar je afscheid van moet nemen (voor mogelijk een korte of een lange tijd) dat moet je een plekje kunnen geven en durven loslaten totdat je het mogelijk weer mag vastpakken.

De lock-down is voor de kinderen, maar ook voor Hans en mij, onzeker en anders dan we gewend zijn. Er horen gevoelens bij van angst en onzekerheid over wat er gaat gebeuren, of iedereen gezond blijft en de zorg krijgt die hij nodig heeft wanneer het nodig is en dan hopende dat iedereen gezond genoeg is en blijft leven.

Maar ook gevoelens van dankbaarheid omdat we gezond zijn en van de mooie momenten waarvan we allemaal kunnen genieten. Trots op hoe we het doen als gezin samen met de buren en de mensen om ons heen. Gevoelens van blijdschap als we genieten van de grapjes aan de ontbijttafel of het maken van marshmallows samen met papa.

Misschien begrijp ik het gedrag van de kinderen ook wel en geef ik ze straks maar een extra knuffel als ze weer mopperen, huilen of zeuren in plaats van terug te mopperen op ze. Een knuffel die zegt; ik vind het ook een gekke periode en begrijp dat het lastig is voor je, maar weet dat ik altijd van je hou wat er ook gebeurt.