Raising world changers

Mama, we mogen bijna weer naar school toch? Leuk! Dan zie ik mijn juf weer elke dag! Nee, sorry Zara, je mag alleen op maandag en donderdag naar school.
Oh……., maar gelukkig heb ik dan wel twee dagen gym!
Nee, sorry Zara, je mag helaas niet gymmen op school
door de regels vanwege het corona-virus.

Maandag 11 mei is het zover, dan starten de scholen weer. En om eerlijk te zijn vind ik het best wel een beetje spannend. We hadden thuis ons ritme gevonden en iedereen kreeg de draai van het thuis zijn in een intelligente lock-down net een beetje te pakken. Ik genoot van de dagen samen met zijn allen in ons huis en het mooie leerproces dat ik van mijn kinderen kon volgen en waar ik op in kon spreken. Maar ook voelt het veilig in ons eigen huis en de grenzen en kaders die we zelf hebben gecreëerd.

Een nieuw ritme dus waarvan ik nog niet zo goed kan inschatten hoe het gaat. Ik merk dat ik veel vragen heb die in mijn hoofd ronddwalen. Mijn hoofd staat niet stil en maalt heerlijk door over een situatie waar ik eigenlijk geen controle over heb;

• Wat doet dit nieuwe ritme met Zara, Daan en Lize?
• Is het op school en de opvang wel veilig voor ze?
• Hoe combineer ik mijn werk met hun schooltijden en schooldagen?
• Kan ik mijn werk nog wel goed doen?
• Wat als we ziek worden door deze veranderingen?
• Wat als minister Rutte het verkeerd heeft ingeschat met zijn team?
• Hoe combineren we dit nieuwe ritme met ons nieuwe huis en de verbouwing?
• Leert Zara wel voldoende straks met al die wisselingen van school en thuis?
• Kan Daan wel goed afscheid nemen als we hem niet bij zijn juf mogen brengen? En wat doe ik als het niet lukt en hij heel erg moet huilen?
• Wat als Lize haar draai niet kan vinden op het kinderdagverblijf?
• Etc.

Toen Zara voor het eerst naar de basisschool ging (alweer bijna 4 jaar terug, tijd gaat echt super snel) was dat voor mij als haar moeder een spannende uitdaging. Ik merkte dat ik ver voordat Zara 4 werd bezig was in mijn denken en dat die gevuld werden met angst. Gedachten als; stel dat de juf niet goed genoeg op Zara let en ze alleen staat buiten terwijl de rest al naar binnen is, of dat er een enge man de school in komt of dat er brand uitbreekt op die grote school, etc. Deze gedachten maakte de stap om Zara naar school te brengen heel spannend en gaven mij het gevoel niets te kunnen doen om haar te helpen. Ik sprak erover met mijn pastor Lizby Warren (C3 Amsterdam). Zij gaf mij de beste tip ooit. Ze gaf namelijk aan dat je juist heel veel kunt doen als moeder, namelijk bidden. Bidden voordat Zara naar school toe gaat, maar ook bidden terwijl ze op school zit om haar te laten beschermen door Zijn engelen.

Wees niet bang, want Ik ben met u. Kijk niet angstig om u heen, want Ik ben uw God. Ik zal u kracht geven en helpen, Ik zal u overeind houden met Mijn heilrijke rechterhand.
Jes 41:10

Maar nu, Israël, zegt de Here, die u heeft geschapen: Wees niet bang, want Ik heb u vrijgekocht, Ik heb u bij uw naam geroepen, u bent van Mij. Als u door diepe wateren moet, zal Ik bij u zijn. Als u rivieren moet oversteken, zult u niet verdrinken! Als u door het vuur loopt, zult u niet worden verbrand, de vlammen zullen u niet verteren. Want Ik ben de Here, uw God en redder, de Heilige van Israël.
Jes 43:1-3

Toen ik hieraan terugdacht en deze teksten weer las in de Bijbel kwam de rust weer terug. Net als zoveel dingen in het leven waar ik geen controle over heb, heeft God die controle en dat overzicht wel. Hij zorgt voor mij en mijn gezin. Hij weet wat er komen gaat en Hij weet hoe dit seizoen straks weer overvloeit naar een nieuw seizoen.

Natuurlijk vind ik het nog spannend, maar wanneer er nu vragen, twijfels en angsten zijn in mijn hoofd en mijn denken, dan bid ik kort (want meer tijd is lastig te creëren als moeder van 3 ;)) met mijn Vader in de Hemel en vraag om Zijn rust, hulp en bescherming. En op dat moment weet en voel ik dat het ok is en dat we dit samen met Hem aankunnen.