Raising world changers

Heerlijk rustig lig ik, samen met mijn dochter Lize Eva naast me in haar wiegje, op mijn bed in het ziekenhuis. Beiden zijn we aan het bijkomen van een goede, snelle, maar pittige bevalling. Ik geniet van de rust en stilte en ons mooie wondertje en realiseer me opeens dat ik nu echt een moeder ben van 3 prachtige kinderen.

 Moeder zijn van 2 kinderen was meestal gezellig en leuk. Zara (mijn oudste) en Daan (nu de middelste) zijn twee gezellige kinderen die goed luisteren en meestal doen wat ik verwacht van ze. Natuurlijk zitten er uitdagende dagen tussen, maar zo over het algemeen is het opvoeden van hen een makkie.

Op het moment dat ik wist dat ik zwanger was van #3 begon ik te twijfelen over mijn skills als moeder. Ik kon me vooraf niet voorstellen of bedenken hoe het zou zijn om moeder te zijn van 3 kinderen. Ik zag gedurende mijn zwangerschap dan ook allerlei uitdagingen voor me;:

• Hoe passen we met zijn 5-en in onze kleine auto?
• Wat doe ik straks als ze allemaal tegelijk huilen?
• Of wat doe ik als de baby en Daan beiden tegelijk een vieze luier/broek hebben?
• Worden Zara en Daan ’s nachts niet wakker als hun zusje wakker is?
• Hoe gaan Zara en Daan reageren op hun nieuwe zusje?
• Wat als ik de fles aan het geven ben en een van de andere kinderen valt of doet iets wat niet mag?
• Ben ik wel goed genoeg als moeder van 3 kinderen?
• Blijft er nog wel genoeg tijd over voor mezelf?
• Kan ik mijn aandacht wel verdelen onder 3 kinderen, ze genoeg tijd en liefde geven?
• Zal ik van ons 3^de kind net zoveel houden als van Zara en Daan?
• Wanneer is er tijd voor mijn man, voor onze relatie straks?

Deze twijfels en angsten (veelal gevoed door zwangerschapshormonen) kon ik super groot maken in mijn hoofd. Ook zag ik, in die periode, regelmatig moeders met 3 kinderen waar het chaos was; een schreeuwende moeder, jankende kinderen, een moeder die er uitzag alsof ze jaren niet had geslapen of een moeder die heftige ruzie had met haar man en ga zo maar door.

Op die momenten dat ik begon te twijfelen, soms zelfs een beetje bang werd voor de toekomst, keek ik terug naar mijn jeugd. Naar hoe mijn moeder (en mijn vader niet te vergeten) het heeft gedaan als moeder van 5 kinderen (ja echt 5 kinderen, je leest het goed).

Hoe fijn ik het heb gehad als oudste dochter en nooit iets te kort ben gekomen in aandacht of andere behoeften. Hoe prettig het vroeger was met zoveel gezelligheid in huis en hoe gezellig de feestjes (verjaardagen, feestdagen) nu zijn met alle broers en zussen met aanhang bij elkaar. De avonden dat ik uit de kledingkast van mijn zus een leuk shirtje vond om aan te trekken met het stappen. Of toen we kleiner waren gezellig samen konden buitenspelen. De avonden op de camping waar we met zijn allen een kaartspel speelden en we er een competitie van maakten wie de meeste punten had. Hoe we elkaar konden helpen op school of daarna met huiswerk.

Maar ook hoe leuk ik het vond om mijn moeder te mogen helpen toen mijn broer en zus nog een baby waren en later toen ze groter waren en ik op de PABO zat dat ik ze kon voorlezen of een knutsel met ze kon uitproberen. Of het moment waarop ik uit huis ging en ze bij me kwamen logeren.

Ik realiseer me dat het vroeger bij ons thuis niet perfect was, maar dat het daar eigenlijk niet om ging. De aandacht en liefde die we kregen en de band die we als gezin hadden was meer dan genoeg voor mij als kind. Ik heb niets gemerkt of gezien (kan me er i.i.g. niets meer van herinneren), dat mijn ouders even niet wisten hoe ze iets moesten aanpakken m.b.t. opvoeden of dat ze soms het gevoel hadden van opgeven of ontploffen als er 3 kids tegelijk huilden of iets deden wat absoluut niet mocht. Als de berg was maar niet kleiner werd, maar juist groter en er geen einde aan leek te komen. Of als er even geen geld was voor nieuwe winterjassen en winterschoenen voor alle kinderen.

Nu Lize er is, valt het me alles mee. Elke dag heeft momenten om van te genieten en waar ik met positieve trots naar kan kijken.

Ik ben gelukkig geen slechte moeder zoals ik me vooraf had bedacht en alle problemen die ik me vooraf had bedacht, bestaan eigenlijk niet echt of zijn niet zo erg. De ‘moederkwaliteiten’ die ik gebruikte voor Zara en Daan, kan ik ook inzetten nu Lize er is. En de uitdagingen die ik tegenkom kan ik samen met mijn man oplossen op een manier die fijn is voor ons gezin.

Zara en Daan genieten van hun zusje, zijn de meest trotse zus/broer die je maar kunt bedenken en mijn grootste hulpen. Zara helpt met het geven van de fles en Daan pakt regelmatig een schone luier of komt zijn zusje een knuffel geven. Als Lize slaapt heb ik aandacht en tijd voor Zara en Daan en ’s avonds als ze allemaal slapen kan ik iets doen waarvan ik zelf weer kan opladen (soms is dat alleen een kopje koffie buiten bij kaarslicht, andere dagen lukt het me wakker te blijven en heerlijk een boek te lezen of even te sporten). Mijn man en ik genieten samen van een wijntje of als we in de auto zitten en alle kids zijn heerlijk stil en wij hebben de tijd om even bij te kletsen of samen te lachen over bijvoorbeeld een opvoedblunder.

Ook de liefde die ik heb voor Zara en Daan, heb ik net zoveel voor Lize. Het blijft toch bijzonder hoe die liefde er opeens is zonder dat Lize of ik daar iets speciaals voor hebben gedaan.

Ik hoop (maar eigenlijk weet ik het al een beetje) dat als mijn man en ik samen oud zijn, we op ons balkonnetje zitten met een wijntje te genieten in de zon en onze 3 kinderen uit huis zijn (misschien wel met hun eigen gezinnetje), dat we terug kunnen kijken op hoe leuk deze periode was met jonge kinderen. Hoeveel plezier we hebben gehad als gezin van 5. En hoe goed we het hebben gedaan als ouders. Niet omdat we geen fouten maakten, maar gewoon omdat er meer dan genoeg liefde was voor iedereen en er in ons huis gezelligheid en plezier was voor ons allemaal.

Liefs,Sanne Daphne Buijsrogge-Ruijs