Raising world changers

Zara staat voor de spiegel. Ze bekijkt zichzelf zoals meisjes doen. Draait met haar rok en steekt haar lange, mooie, blonde haren omhoog met haar handen.
Ze kijkt me met een grote glimlach aan en zegt vol trots; “Mama, kijk hoe mooi dun ik ben!”
Ze heeft haar shirt omhoog en haar buik ingehouden.
Ze poseert in de spiegel, vol trots en tevredenheid over haar lijf..

Dit moment met Zara was een aantal weken voor de COVID-19 pandemie en intelligente lock-down. Mijn man en ik zijn de afgelopen periode heel bewust bezig geweest met ons lijf, voeding en gezondheid. Onze focus lag vooral op sporten, gezond eten, ons gewicht, meer spiermassa en een steeds strakker buik. Ik kon ’s ochtends voor de spiegel staan en trots zijn op mijn buik die (eindelijk na 3 zwangerschappen) dunner werd en Hans vragen wat hij ervan vond. Voordat ik mijn kleren aantrok liep ik eerst naar de weegschaal boven en was ik trots als ik weer wat gewicht kwijt was.

Maar ook konden we opmerkingen maken naar elkaar of op visite waarin we een koekje o.i.d. weigerde omdat we daar te dikke billen van kregen. De opmerking was nooit helemaal serieus, maar had wel een kern van waarheid en terwijl we die opmerkingen maakte was Zara daar meestal bij.

Zara spiegelde die bewuste dag mijn gedrag terwijl ze voor de spiegel stond. Ze was trots op hoe dun ze was en hoe mooi haar buik eruitzag, net zoals haar moeder. Op het moment dat ze dat deed en vol trots naar me keek wist ik dat ik mijn voorbeeldrol, mijn zelfbeeld als moeder moest veranderen wilde ik dat Zara opgroeit met een gezond zelfbeeld.

Ik prijs U, want het is een wonder hoe U mij heeft gemaakt.
Alles wat U heeft gemaakt, is bijzonder.
Ik weet dat heel goed.
Psalmen 139:14

Met Zara hebben we op een fijn moment gesproken over gezond zijn en waarom dat belangrijker is dan dun. Dat als je focus ligt op dun zijn, dat je daar ziek van kunt worden en dat ziek worden niet goed is. Ook spraken we over waarom het goed is om te sporten, gezond te eten, maar ook om te genieten en trots te zijn op je lijf zoals je bent.
En we spraken over het feit dat God ons speciaal gemaakt en bedacht heeft en trots is op het eindresultaat. Dat ons lijf een tempel is en het onze verantwoordelijkheid is om daar goed voor te zorgen.

Hans en ik hebben onze taal aangepast naar elkaar toe en daar letten we extra op als de kinderen erbij zijn. Zo zijn we nog steeds trots op wat we bereikt hebben door te sporten en gezond te eten, maar spreken we vooral over hoe gezond we bezig zijn en hoe fijn je lijf daardoor voelt. We proberen woorden als ik ben afgevallen etc. te vermijden omdat we niet willen dat daar de focus op komt te liggen.

Maar ook ben ik zelf aan de slag gegaan om te zorgen dat ik trots kan zijn op mijn lijf. Natuurlijk verander ik dit zelfbeeld niet in een dag, is het een proces en gaat daar tijd overheen. Mijn lijf is een tempel waar ik voor mag zorgen en trots op mag zijn. Ik mag weten dat als je ouder wordt en moeder bent geworden het logisch is dat je lijf veranderd, ook al denk ik soms (stiekem) dat mijn lijf nog hetzelfde kan worden als voordat ik moeder was van 3 prachtige kinderen. Bij ouder worden hoort voller worden, rimpels krijgen etc., maar bij ouder worden hoort ook meer wijsheid, ervaring en zelfkennis. Deze vaardigheden helpen me onder andere om de moeder te zijn (de voorbeeldrol voor Zara en Lize) die ik wil zijn voor mijn dochters in deze maatschappij.

Ik hoop dat als de meiden straks ouder worden en in de puberteit komen (de periode waarin ze meer en meer te maken krijgen met de buitenwereld, vriendinnen en het uiterlijke vertoon wat daarbij hoort), dat Zara en Lize tevreden en trots zijn op hun lijf. Dat ze hun lijf kleden en behandelen als een tempel en dat ze weten hoe ze dat moeten doen. Dat Zara en Lize vol zelfvertrouwen zitten en stralen omdat ze prachtig en super mooi zijn gemaakt!